P.N.

1887 – Henryk Elzenberg przychodzi na świat w Warszawie jako syn Henryka i Marii z domu Olędzka.

1888 – Śmierć matki.

1896 – Wyjazd do Szwajcarii celem odbycia edukacji i poznania kultury zachodniej (decyzja ojca).

1899 – Śmierć ojca.

1905 – Matura w Genewie.

1905-1909 - Studia w Paryżu - początkowo historia literatury francuskiej i starożytnej, później zmiana kierunku na filozofię.

1909 – Uzyskuje stopień doktora na podstawie pracy Le sentiment religieux chez Leconte de Lisle.

1909-1910 – Pierwszy dłuższy pobyt w kraju po wyjeździe.

1910-1912 – Docentura (literatury francuska) na Uniwersytecie Neuchâtel (Szwajcaria).

1912 – Powrót do kraju (Kraków, Austro-Węgry).

1913 - Wstępuje w szeregi Związku Strzeleckiego.

1914-1916 – Udział w ruchu legionowym. Walka na froncie w szeregach Pierwszej Brygady Legionów, praca w Naczelnym Komitecie Narodowym (NKN).

1916 – Rezygnacja z pracy NKN na skutek politycznego przesilenia w Legionach.

1917 – Opublikowana zostaje rozprawa Podstawy metafizyki Leibniza - pierwsza większa praca w języku polskim

1918 – Wyjeżdża do Wiednia na stypendium Polskiej Akademii Umiejętności. Nieudany wyjazd do Holandii w charakterze chargé d’affaires rządu Jędrzeja Moraczewskiego.

1920 – Udział w wojnie polsko-bolszewickiej.

1921 – Habilitacja w zakresie estetyki, etyki, historii filozofii (Uniwersytet Jagielloński) na podstawie pracy Marek Aureliusz. Z historii i psychologii etyki.

1922-1936 – Pracuje jako nauczyciel gimnazjalny w Warszawie.

1927-1937 - Prowadzi wykłady na Uniwersytecie Warszawskim.

1927 – Zawiera związek małżeński z Wandą Radoską, który rozpadł się po kilku latach.

1931-1935 – Prowadzi wykłady w Państwowym Instytucie Nauczycielskim.

1934 – Odczyty w Belgii.

1936 – Przenosi się do Wilna.

1936 – Uczestniczy w III Zjeździe Filozofów Polskich.

1936-1939 – Pracuje jako adiunkt na Uniwersytecie Stefana Batorego.

1937 – Uczestniczy w IX w Międzynarodowym Kongresie Filozoficznym i II Zjeździe Estetyki i Nauki o Sztuce w Paryżu.

1937-1939 – Udział w przedwojennym ruchu demokratycznym – Wileński Klub Demokratyczny, Stronnictwo Demokratyczne.

1939 – W Żemłosławiu powstaje nieopublikowana za życia praca Pojęcie wartości i powinności. Redakcja żemłosławska stanowiąca punkt kulminacyjny w zamiarach systemowych filozofa.

1939-1945 – W okresie wojennym doświadcza kolejno następujących po sobie okupacji Wileńszczyzny – bolszewickiej, litewskiej , ponownie bolszewickiej, niemieckiej i znów bolszewickiej. Bierze udział w tajnym nauczaniu i życiu naukowym. Podejmuje się dorywczych prac pozwalających na przeżycie.

1945 – Opuszcza Wilno i udaje się do Lublina, zabierając ze sobą rękopisy swoich prac.

1945-1946 – Wykłada na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w charakterze zastępcy profesora. W roku 1945 ma zajęcia również na Uniwersytecie Marii Curie – Skłodowskiej w Lublinie.

1945 – Nominacja na profesora zwyczajnego na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu.

1946-1950 – Wykłady na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu.

1948 – Uczestniczy w X Międzynarodowym Kongresie Filozofów w Amsterdamie.

1948-1954 – Pełni funkcję Prezesa Pomorskiego Towarzystwa Muzycznego w Toruniu.

1950-1956 – Zawieszenie z przyczyn politycznych w prawach wykładowcy (płatne urlopowanie).

1951 – Uczestniczy w I Kongresie Kultury Polskiej.

1953 – Uczestniczy w XI Międzynarodowym Kongresie Filozofów w Brukseli.

1956-1961 – Wznowienie pracy dydaktycznej na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu.

1957 – Bierze udział w Międzynarodowym Kongresie Filozofów w Warszawie.

1961 – Przechodzi na emeryturę.

1963 – Ukazuje się dziennik filozoficzny Kłopot z istnieniem. Aforyzmy w porządku czasu.

1966 – Opublikowane zostają dwa zbiory prac: Wartość i człowiek. Rozprawy z humanistyki i filozofii oraz Próby kontaktu. Eseje i studia krytyczne.

1967 – Henryk Elzenberg umiera w Warszawie po ciężkiej chorobie.